Blog > Komentarze do wpisu

Bracia Karamazow - Fiodor Dostojewski

 

             Jak opisać książkę która od 134 lat jest niekwestionowanym arcydziełem literatury? Jak przedstawić fabułę, którą znają wszyscy nawet Ci, którzy jeszcze nie przeczytali? Jak w sposób wiarygodny wyrazić swój zachwyt, a jednocześnie przyznać, ze były momenty nudne i męczące? A może w ogóle nie należy jej opisywać? Przecież już wszystko zostało powiedziane, nie ma innych mądrzejszych słów by wyrażać nieustający zachwyt, a jednak coś napisać postanowiłam choćby dlatego żeby przypominać o pięknie literatury klasycznej o tym, że należy po nią sięgać i nie bać się objętości (prawie 1000 stron w przypadku Braci Karamazow) bo można na tym tylko zyskać. Chociaż patrząc na wydanie które czytałam, a które wypożyczyłam z biblioteki można być spokojnym o poczytność Dostojewskiego, książka wydana w 2008 jest już bardzo zniszczona :)  ale do rzeczy…

          Rodzina Karamazowów: ojciec Fiodor, wdowiec, paskudny charakter, pijak, hulaka, złośliwy, skąpy, nie troszczy się o swoje dzieci, wyjątkowa kreatura. Na starość pojawia się jakieś nikłe pragnienie bliższych relacji ze swoimi dorosłymi już synami. A ma ich trzech, najstarszy Dymitr podobny do ojca w zamiłowaniu do hulaszczego trybu życia, następnie zdolny, wykształcony Iwan oraz najmłodszy Alosza prostoduszny, pobożny, serdeczny. I nagle w życie tej rodziny wkracza młoda kobieta o względy której zabiega starzejący się ojciec gotów mimo swojego skąpstwa podarować jej 3000 rubli, i ożenić się oraz zakochany do nieprzytomności Dymitr, którym zawładnęła nieopanowana zazdrość. Obaj panowie rywalizują o względy młodej ,pięknej kobiety, która kokietuje obydwu i bawi się nimi. Ojciec zostaje zamordowany, podejrzenie pada na Mitię.

           Połączenie tych charakterów wyszło mistrzowsko, coś niewiarygodnego wręcz, a to tylko jeden wątek z wielu które równie mistrzowskie składają się na to arcydzieło. Dostojewski to najlepszy znawca psychologii ludzkiej ze wszystkich pisarzy, nie ma drugiego takiego który by tak jak on wiedział jak opisać człowieka, jak przedstawić charaktery psychologiczne choćby tylko głównych bohaterów, to wielki kunszt na szczęście doceniony.

           Zachęcam do sięgnięcia po „Braci Karamazow” bo nie jest to książka trudna wbrew opiniom choć faktem jest, że są momenty które zamęczą każdego szczególnie te o rozważaniach filozoficzno – religijnych, jednak sama historia jest tak pasjonująca i trzymająca w napięciu, że zakrawa o najlepsze kryminały tym bardziej, że do samego końca nie jesteśmy pewni kto właściwie dokonał zbrodni. Przeczytać całą powieść to spory wyczyn bo obszerna jest bardzo ale nie mam pojęcia jak Dostojewski to wszystko przetworzył w myślach i napisał, a wszystko piórem przy świecy.  Ehh.. chylę czoła bo dla mnie to geniusz wśród geniuszy.

            „Bracia Karamazow”  to ostatnie dzieło autora który umarł kilka miesięcy po wydaniu, a sam wybór ojcobójstwa jako głównego wątku powieści był inspirowany spotkaniem Dostojewskiego z niejakim Ilińskim na Syberii. Człowiek ten, jak się później okazało, odbywał karę za zbrodnię, której nie popełnił.

środa, 28 maja 2014, sylviaa777

Polecane wpisy